ทำไมเราถึงได้รักแมวมากมายขนาดนี้ อืม เราก็ไม่รู้เหมือนกันแฮะ มันเป็นไปเอง จากที่ตอนเด็กๆ ไม่เคยคิดจะเลี้ยงแมวเลย เลี้ยงแต่น้องม๋ามาตลอด
จนมาวันนึงเมื่อ 10 ปีที่แล้ว (โห..บ่งบอกความแก่ของเรา) มีเหตุที่ต้องให้เก็บลูกแมวมาเลี้ยงด้วยความจำเป็น แมวแม่ลูกอ่อนมาคลอดลูกที่สโมสรคณะ เพื่อนๆ ให้ข้าวและเศษอาหารตามมีตามเกิด และตั้งชื่อให้เจ้าตัวแม่ว่า "นังบ๊วย" (ทำไมต้องชื่อนี้เนี่ย) เจ้าลูกโทนเลยชื่อ "ลูกบ๊วย" ไปตามระเบียบ
เวลาผ่านไปลูกบ๊วยอายุได้เดือนกว่าๆ ไม่รู้นังบ๊วยหายไปไหน เจ้าลูกบ๊วยก็ร้องหาแม่ ทำไงดีล่ะ แม่มันหายไป 5 วันแล้ว เอาไงดี ปล่อยไว้มันต้องตายแน่ๆ เลยจำเป็นต้องเอากลับบ้าน (โดนแม่ด่าตามระเบียบ เก็บอะไรมาเลี้ยงอีกแล้วเนี่ย) แต่ก็นะ ดื้ออ่ะ จะเลี้ยง เอิ้กๆๆๆ เราตั้งชื่อใหม่ให้ลูกบ๊วยว่า "เจนนิเฟอร์" โห...กระเดะ แมวไทยแท้ๆ เดาะชื่อฝาหรั่ง จริงๆ ก็ตั้งประชดมันขำๆ อ่ะนะ หน้าตามันมอมๆ สีขมุกขมัว หาความงามไม่ได้เลย ก็เลยตั้งชื่อให้ดูหรูๆ เผื่อจะทำให้ดูสวยขึ้นบ้าง ^^
ที่บ้านก็เอาอกเอาใจนังเจนนี่ซะ เลี้ยงประหนึ่งลูก จนมันเสียนิสัย เอาแต่ใจตัวเองเป็นที่หนึ่ง เพื่อนมาบ้าน มันกระโดดมาตะครุปขา ตบๆๆๆ ข่วนๆๆๆ เง้อ... เพื่อนบ่นแกเก็บแมวอะไรมาเลี้ยงวะเนี่ย ยังก่ะแมวปีศาจ 5555 แต่ไม่รู้ทำไมยังไงก็รักอ่ะนะ เราทั้งครอบครัวตกเป็นทาสแมวตั้งแต่นั้น
พอเริ่มโตเป็นสาว นังเจนก็ออกเที่ยว ทั้งๆ ที่ก็ทำหมันแล้วอ่ะนะ แต่ไม่รู้ทำไม she ติดเที่ยว เวลาอยากออกจากบ้านก็มาร้อง แง๊วๆ ที่ประตู เวลากลับมาก็มาร้องเรียก เป็นอย่างงี้อยู่ 3 ปี แล้วเจนนี่ก็หายไปไม่กลับมาบ้านอีกเลย ผ่านมา 10 กว่าปีแล้ว ป่านนี้นังเจนไปอยู่ไหนแล้วนะ ถ้ายังอยู่ก็คงจะอายุมากแล้ว หรือจะไปไล่ข่วนนางฟ้าบนสวรรค์ก็มะรุ หลังจากนังเจน บ้านเราก็เลี้ยงแมวไทยอีก 2 ตัว ชื่อเจ้าส้ม และเจ้าแต้ม เป็นแมวเก็บมาทั้งนั้นเลยอ่ะ ตอนหลังเจ้าส้มหายไป ส่วนเจ้าแต้มไปติดสาวอยู่บ้านข้างๆ แล้วไม่ยอมกลับ ประกอบกับที่บ้านเป็นภูมิแพ้กัน พ่อก็เลยสั่งห้ามเก็บแมวมาเลี้ยงอีก
แต่ก็นะ คนมันเป็นโรค Catlism ไปซะแล้ว แล้วเราก็แอบเอาแมวมาเลี้ยงอีกจนได้ แล้วไว้จะมาเล่าต่อนะคะ โปรดติดตามตอนต่อไป ^^
