ชะพลูย้ายบ้านไปหลายเดือนแล้วไปอยู่กับเจ้าของใหม่ใจดีที่รักแมวมากมาย
พลูไม่ใช่แมวที่สวยเริ่ดเรอหน้าตาหนูถือว่าไปวัดไปวาได้ (หมาไม่หอน แค่เห่าเท่านั้นเอง เหอๆ) แต่พลูไม่ใช่แมวประกวดพลูเกิดมามีปมด้อย คือมีไข่ใบเดียว (ตามกฏการประกวดเค้าไม่ให้ประกวดอ่ะนะ) แต่มันก็ยังไม่แน่หรอกว่าพลูจะมีไข่ใบเดียวไปตลอดชีวิต ปกติไข่แมวเด็กจะอยู่ในช่องท้อง แล้วจะค่อยๆ เคลื่อนตัวลงถุงได้ตั้งแต่อายุประมาณ 3 เดือน บางตัวก็มากกว่านั้น แต่ส่วนใหญ่แล้วจะเคลื่อนลงถุงเรียบร้อยทั้ง 2 ใบ ก่อนอายุ 6 เดือน แต่มีบางตัวเหมือนกันที่ประมาณเกือบๆ ขวบ ตอนนี้ชะพลูมีไข่อยู่ในถุงแค่ใบเดียว อีกใบหม่ามี๊คลำเจอว่ามันอยู่เหนือถุงประมาณ 1 นิ้ว...

หม่ามี๊ไม่ได้ซีเรียสว่าหนูจะเป็นแมวมีไข่หรือไม่มีไข่ แต่หม่ามี๊คิดเสมอว่า ถ้าหนูจะย้ายบ้าน ก็หวังว่าเจ้าของใหม่จะรักหนูไม่ว่าหนูจะเป็นยังไงก็ตาม ถ้าหม่ามี๊ไม่มั่นใจ หม่ามี๊คงไม่ยอมให้หนูไปอยู่กับเค้าแน่ๆ หม่ามี๊คิดเสมอ บ้านที่หนูจะไปอยู่เค้าจะต้องรักหนู ไม่ต่างจากที่หม่ามี๊รัก ซึ่งหม่ามี๊ก็หาเจอคนๆ นั้น หม่ามี๊คุยกับเค้าแล้วรู้สึกดี เค้ารักแมว พลูคงมีความสุขที่ได้ไปอยู่บ้านนี้

แต่มาวันนี้... เค้าเอาชะพลูมาคืน... มันเป็นมายังไง เราจะเล่าให้ฟัง....

หลายเดือนก่อนตอนที่ชะพลูยังอยู่ที่นี่...

ตอนนั้นชะพลูอายุสัก 5 เดือนแล้ว แต่ยังคลำไม่เจอป๋องแป๋ง
เอ...หรือหม่ามี๊จะคลำไม่เป็น เลยพาไปหาหมอ...

หม่ามี๊ : หมอคะ...ช่วยดูให้หน่อยค่ะ ลูกชายหนูเปงเกย์ระป่าว

......เอ้ย...ไม่ได้พูดอย่างงั้น........เอาใหม่.....

หม่ามี๊ : หมอคะ ช่วยดูให้หน่อยค่ะ ว่าลูกชายหนู อัณฑะเขาเคลื่อนลงถุงทั้ง 2 ใบหรือยัง
หมอ : (ทำหน้า งงๆ ยัยคนนี้ยังไง อยู่ดีๆ จะให้คลำไข่แมว...แต่ก็คลำให้ด้วยดี)
ลงแล้วนะคะ ปกติดี มีไข่ครบค่ะ ไม่เป็นแต๋ว...
หม่ามี๊ : กึ๊ดๆๆๆ อือ แต่มันเล็กจัง... ขอบคุณค่ะหมอ

กลับบ้านนั่งเพ่ง... หมอบอกว่าปกติดี แต่ทำไมมันเล็กจังนะ

หม่ามี๊ : น้องคะ พี่ไม่แน่ใจกับเรื่องกระแป๋งของตาพลูง่ะค่ะ
ถ้าน้องเอาไปเลี้ยงเล่นเฉยๆ ก็ ok แต่ถ้าคิดจะประกวดด้วย
พี่ก็ยังไม่แน่ใจเรื่องไข่ของเค้าง่ะค่ะ น้องจะซีเรียสมั้ยคะถ้าเค้าประกวดไม่ได้
น้อง : หนูไม่ซีเรียสค่ะพี่ เอาไปเลี้ยงเล่นเฉยๆ จะประกวดได้หรือไม่ได้ก็ไม่เป็นไร

อืม...หม่ามี๊สบายใจ ให้ความไว้วางใจกับเจ้าของใหม่ เค้าเป็นคนรักแมวมากๆ ไปอยู่บ้านนี้หนูต้องมีความสุขแน่ๆ

ชะพลูย้ายไปอยู่กับเจ้าของใหม่หลายเดือนแล้ว

มาวันนี้น้องมาถาม ...

น้อง : พี่คะ ถ้ามีคนมาถามว่าทำไมไม่เอาชะพลูไปประกวดจะทำยังไง
หนูบอกให้มาถามพี่ได้ไหมคะ
หม่ามี๊ : เฮ้ย...พี่ไม่ใช่มาเฟียนะ ไปบอกอย่างงั้นก็ฟังแปลกๆ
เหมือนพี่ไปสั่งไปกำหนดอะไรอย่างงั้นแหละ
น้อง : ก็หนูไม่รู้จะตอบยังไงถ้าคนถาม
หม่ามี๊ : อ้าว ก็ถ้าหนูไม่ได้ซีเรียสเรื่องประกวดอยู่แล้ว
ก็ตอบไปสิว่าเราไม่ได้สนใจว่าเค้าจะประกวดหรือไม่ประกวด ไม่เห็นต้องคิดมาก
น้อง : หนูไม่รู้จะตอบยังไง กลัวเค้าถามต่อ
หม่ามี๊ : ก็ตอนแรกหนูบอกว่าหนูไม่ได้ซีเรียสไง ถ้าหนูไม่ได้คิดประกวด
ก็ตอบตามที่คิด ทำไมต้องกังวลล่ะ
น้อง : ถ้านั้น ถ้านี้...บลาๆ ๆ

หม่ามี๊เหนื่อย ... หม่ามี๊เลยตอบไปว่า... ถ้าหนูไม่รู้สึกดีก็เอาชะพลูมาคืนพี่ก็แล้วกัน น้องเขาบอกว่าเขาไม่ได้คิดว่าชะพลูไม่ดี เขารักชะพลู แต่สิ่งที่ได้ยินต่อไปนี้ช่างขัดกับที่เขาบอกว่าเขารักชะพลูยิ่งนัก

กลับมาอยู่บ้านเรานะลูก ยังไงหม่ามี๊ก็เลี้ยงหนูได้ หม่ามี๊เพียงแค่เสียใจ หม่ามี๊เข้าใจแม่ของหนูบ้างแต่บางครั้งก็ไม่เข้าใจ แม่หนูบอกว่าเค้ารักหนู ไม่เคยใส่ใจเรื่องที่ต้องส่งหนูเข้าประกวดหรือไม่ แต่เค้ากังวลกับสิ่งที่คนรอบตัวถาม เค้าอ่อนไหว กลัวนั่นกลัวนี่ กลัวคำถาม หม่ามี๊ไม่เข้าใจ ทำไมคนเราอยากทำอะไร ต้องไปอ่อนไหวตามคนอื่น เกิดถ้าลูกเราเกิดมาปากแหว่งเพดานโหว่ แล้วมันไม่ใช่ลูกเราหรืออย่างไร

แล้วหม่ามี๊ร้องไห้ทำไมวะเนี่ย ฮือๆๆ หม่ามี๊ต้องดีใจต่างหาก ลูกจะกลับมาอยู่ด้วย หม่ามี๊ไม่ได้เสียใจที่น้องพลูจะกลับมา แต่หม่ามี๊เสียใจกับคนต่างหาก

หากหม่ามี๊รักใคร อยู่กันมาจนผูกพัน แล้วจะมาบอกให้หม่ามี๊เอาไปคืน หม่ามี๊คงไม่ยอมเป็นแน่ ยังไงหม่ามี๊ก็จะยืนยันที่จะเลี้ยงต่อไป ไม่ว่าลูกของหม่ามี๊จะเป็นยังไง ดีแล้วล่ะ กลับมาอยู่บ้านเราดีกว่านะลูกนะ หม่ามี๊จะเลี้ยงหนูให้อ้วนๆ ขนฟูๆ สวยๆ เด๋วเย็นนี้เจอกันนะคะเจ้าลูกชาย

เรื่องของตาชะพลู ตอน 2 "ไข่ป๋มมาแล้ว"