เมื่อวานพี่ไปฉีดวัคซีนภูมิแพ้ แปลกมะ เป็นภูมิแพ้แต่ดันเลี้ยงแมว
ช่างมัน มันไม่ใช่ Topic ของวันนี้ เอิ้กๆๆ

พี่ต้องไปฉีดวัคซีนภูมิแพ้ที่รพ.ศิริราชเป็นประจำอ่ะ
หลายคนคงเคยฟังๆ มาบ้างใช่ป่ะ ว่า รพ.นี้ ผีดุ
พี่เป็นคนกลัวผีมากมาย ทั้งที่ไม่เคยเจอ ไม่เคยเห็นอ่ะ (ที่บ้านเรียกว่าปอดแหก)

ปกติตึกคลีนิกพิเศษตอนเย็นจะเป็นตึกใหม่ แต่ตอนนี้เค้าปิดปรับปรุงอะไรก็ไม่รู้
จึงย้ายแผนกมาอยู่ที่ตึก OPD ด้านหน้าชั่วคราว ตึกนี้เป็นตึกเก่าๆ
บางแผนกก็ไม่ได้เปิดในช่วงเย็น แล้วรพ.ก็ค่อนข้างเงียบ

ก้อกลัวดิ เวลาเดินคนเดียว ในที่ไม่มีคนพลุกพล่าน เข้าลิฟท์คนเดียว บรื๋อ....
แล้วมะวาน...ไอ้ความกลัวผีของเราเนี่ย
ทำเอาคนที่อยู่ข้างๆ เค้ากลัวเรยยย 5555 (ไม่โดนเค้าด่าก็บุญแร้วว - -")

เล่าก่อน ว่าปกติแล้ว เวลาอยู่ในสถานการณ์ที่ไม่มั่นใจ วังเวง ฯลฯ เรามักจะทำตัวนิ่งๆ เหมือนไม่เห็นไม่รับรู้อะไร เวลาเห็นใคร ที่ไม่มั่นใจ ว่าผีหรือคน พี่ก็จะมองผ่าน เหมือนกับว่ามองไม่เห็น

มะวานขึ้นลิฟท์คนเดียว ลิฟท์เก่าม๊ากกก...
เข้าไปไม่มีคนอ่ะ เสียงลิฟท์เคลื่อนตัว ครึ่กๆๆๆ ช้าๆ ดังเป็นจังหวะ ... โฮ๊ย...หลอนเว้ย
มีกระจกอยู่ในลิฟท์ 1 บาน - -"
แน่อยู่แล้ว ไม่กล้ามอง... กลัวเห็นอะไรในกระจก...

ลิฟท์ไปจอดชั้น 3 ประตูเปิด... ข้างนอกลิฟท์ไฟสลัวๆ (ทำไมประหยัดไฟกันจังวะ)
ไม่มีคน... ใครกดลิฟท์วะ... โอ๊ย... (ขนแขนสแตนอัพ)

ประตูปิด...ลิฟท์ขึ้นต่อไป... ชั้น 4 ประตูเปิดอีก... มีคนใส่ชุดคนไข้ เดินเข้ามา...
คิดในใจ คนหรือเปล่าวะ...แต่ทำเป็นไม่มอง ยืนนิ่งๆ

ทำเป็นไม่เห็น ทำเหมือนกับว่า ไม่ได้คิดอะไร
และเรายืนอยู่คนเดียว ไม่เห็นผู้โดยสารในลิฟท์ที่ยืนอยู่ด้วย

คือคิดเองว่า... ผีเป็นคลื่นชนิดหนึ่ง บางคนมีความสามารถเห็นผี บางคนไม่เห็น
แล้วถ้าเราไม่เห็นผีมันจะหลอกเรายังไง... ก็เราไม่เห็น...
ไอ้เนี่ย เดินเข้ามาเงียบๆ... คนหรือผีวะ ไม่รู้ว่ะ
แต่ถ้าเป็นผี มันมาให้กรูเห็นทำไม...เฉยดีกว่า
ถ้ามันเป็นผีมันคงไม่รู้หรอกว่ากรูเห็นมันหรือเปล่า 5555

ก็ยืนนิ่ง ลิฟท์มันก็ช้ามาก กว่าจะผ่านไปแต่ระชั้น พี่ก็พยายามทำใจให้สงบ นิ่งๆ ไว้
กลัวไอ้คนนั้นอ่ะ ... เมื่อไหร่ลิฟท์จะไปถึงที่หมายซักที กรูจะได้ไปให้พ้นๆ จากตรงนี้
คนไข้คนนั้นก็ยืนไม่กระดิกเลย นิ่งเหมือนผีจิงๆ บรรยากาศมาคุ - -"

~~~ ถึงแล้ว~~~ ประตูลิฟท์เปิด พี่เดินออกจากลิฟท์
คนไข้คนนั้น เดินตามออกมา โอ๊ย...ไอ้บ้าเอ๊ย...จะตามกรูมาอีกเหรอวะ (เหงื่อตก)
คิดในใจ อย่ามาหลอกหลอนลูกช้างเลย
(แต่ทำนิ่งๆ นะ เหมือนไม่ได้กลัวอะไร ทำมองไม่เห็นเหมือนเดิม)

พี่หยุดเดิน ลุงคนนั้นเดินแซงไป... พี่มอง ลุงไปส่งใบเบิกยา อ้าว..ไม่ใช่ผีนี่หว่า
เราไปนั่งรอเรียกชื่อรับยาใกล้ๆ กัน คราวนี้พี่หันไปยิ้มให้ลุง
ลุงทำหน้าตกใจอ่ะ (ตกใจทำไมวะ)

สักพักได้คุยกันลุงบอกว่า เมื่อกี้อยู่ในลิฟท์ ลุงกลัวแทบแย่แน่ะ - -"
คนอะไรไม่รู้ ยืนนิ่งๆ ในลิฟท์ อาการไม่รับรู้อะไร แววตาเลื่อนลอย
ไม่สนใจสิ่งใดอยู่ดีๆ มานั่งข้างๆ แล้วเจือกยิ้มให้ลุงเหงื่อตกเลย

คิดๆ แล้ว สงสารลุงว่ะ5555