เราไปถึง airport ตั้งแต่ บ่าย 2 เครื่องออก 4 โมงเย็น สมาชิกร่วมเดินทาง 8 คน ตอนแรกกะว่า check in เสร็จ จะหาอะไรกินก่อนขึ้นเครื่องซักหน่อย แต่ไม่มีเวลาเลย ต้อง scan ไมโครชิพ และตรวจเอกสารใบอนุญาตนำสัตว์ออกนอกประเทศ (Export Permit) ชั่ง นน. วัดขนาดกล่องหา dimension เพื่อคิดค่าระวาง กว่าจะเสร็จก็จวนเจียนเวลาเครื่องออกแล้ว (เพิ่งรู้ว่าการเอาสัตว์เลี้ยงไปด้วยขั้นตอนมันช่างมากมายอะไรเช่นนี้ - -")

พวกเราออกเดินทางด้วยเที่ยวบิน TG 417 (บอกไว้เผื่อใครจะเอาไปแทงหวย 555+) เครื่องออกได้ซักพัก ก็มีเสียงที่คุ้นเคย..จ๊อกกก...ท้องร้อง (ข้าวกลางวันก็ไม่ได้กินอ่ะ ^^")

แอร์คนสวยเข็นรถเสิร์ฟอาหารมา (ดีใจ ^^) she ถามเพื่อนๆ เราว่า รับอะไรดีคะ กุ้งกับข้าว หรือ เสต็คแกะกับมันฝรั่ง แล้วหันมาทางเรา...

แอร์ : Would you like prawn with rice or sheep steak with potato?
เรา : prawn with rice pls. (กระแดะตอบไป)
(คิดในใจ ทำไมพูดปะกิดกะกุคนเดียววะ)

แล้วตลอดเวลาการเดินทาง แอร์และสจ๊วตทุกคน ไม่มีใครพูดไทยกับเราเลย (โห..หน้าตาอิฉัน Inter ขนาดนั้นเลยเหรอเนี่ย 555) จิงๆ ก็อยากให้เค้าพูดไทยนะ ใช่ว่าภาษาอังกฤษเราจะแข็งแรงมากมาย แต่พอเค้าพูดมา เราดันกระแดะตอบอังกฤษทำไมเนี่ย - -"

เราไปถึงมาเลฯ 1 ทุ่มก่าๆ (เวลาเค้าเร็วกว่าเมืองไทย 1 ชม.) ลงจากเครื่องก็ไปรอรับแมว พอได้ตัวลูก เรารีบก้มลงไปดูว่าเป็นไงบ้าง "เด็กๆ เป็นไงกันบ้างคร้า" (พูดน้ำเสียงอารมณ์ดี)

อ๊ากกกก...พระเจ้าช่วยกล้วยทอด ตาราฟทำไมซกมกขนาดนั้นล่ะลูก (ราฟเวลาตื่นเต้น จะน้ำลายยืด) คราวนี้ไม่ได้ยืดน้อยๆ ซะด้วยคางเจ้าตัวดีเปียกมาจนถึงแผงอกเลย แงๆๆ เวงกำจิงๆ ก่อนมา หม่ามี๊อาบน้ำซะเอี่ยมอ่อง ตีขนฟูแบบพร้อมประกวด สภาพตอนนี้ แมววัดมันยังสวยกว่าแกเลย T_T (โชคดีที่ยัยกิ๊ง ยังอยู่สภาพสวยงาม)

ไปถึงโรงแรม 3 ทุ่ม

เพื่อน : เด๋วเอาของไปเก็บแล้วไปหาอะไรกินกัน
เรา : ไม่ไปแล้ว ฉันไม่หิว ..แงๆ...กุเครียด...ทำไงดี พรุ่งนี้ประกวด 7 โมงเช้า แงๆๆ