วันนี้มาเล่าถึงเจ้าลูกชายหัวแก้วหัวแหวนบ้างดีกว่า
เจ้านี่แหละที่เป็นพ่อของข้าวตู
ราฟาเอล (น้องราฟ)
ราฟตอนอายุ 3 สัปดาห์
เจ้าตัวอ้วนชื่อว่า "ราฟาเอล" (อะไรมันจะชื่อไฮโซปาน นั้นฟระ)
เอาน่ามันเป็นชื่อในเพ็ดดีกรี ตั้งโก้ๆ ไปงั้นแหละ เจ้าตัวมันอ่ะจำไม่ได้หรอก
ที่บ้านเรียกสั้นว่า "น้องราฟ" บางทีก็เรียกว่า "หมูอ้วน" เนื่องจากรูปร่างที่ผอมบาง ^^"
ราฟตอนอายุ 1 เดือน
อายุ 4 เดือน
ราฟมาอยู่บ้านนี้ได้ตั้งแต่ตัวกระปิ๋ว (อายุ 3 เดือนก่าๆ)
เด๋วนี้เจ้าตัวดีไม่อ้วนเท่าไหร่แล้ว แต่เราก็ยังเรียกติดปากว่าหมูอ้วนอยู่ ดี
น้องราฟเป็นแมวที่ร้องไม่ค่อยจะเหมือนแมวเท่าไหร่ ตั้งแต่อยู่ด้วยกันมา
ยังไม่เคยได้ยินเจ้าอ้วนร้องเมี๊ยวเลย ซักครั้ง ราฟมักจะร้องเสียงประหลาดๆ
เสียงสูงบ้างต่ำบ้าง มีอยู่เสียงนึง ตลกมาก ฟังแล้วคล้ายเสียงร้องของนกกาเหว่า
... อื่อ ว๊าว... อู่ ว๊าว... คือจะมีเสียงสร้อยในลำคอก่อน แล้วตามด้วยเสียง ว๊าวๆๆ...
ป๋มโตเป็นหนุ่มแล้วนะคร๊าบ
มีอยู่วันหนึ่ง ตอนที่ราฟยังเป็นแมววันรุ่น (เฮ้ย..ตอนนี้ป๋มก็ยังไม่แก่น๊า)
เจ้าราฟเกิดคึก วิ่งเล่นกระโดดไป กระโดดมาอย่างคึกคะนอง แล้ววิ่งชนชามอาหารคว่ำ
แล้วด้วยความกลัวความผิด หรืออะไรก็ไม่รู้ คุณชายเธอโวยวายใหญ่เลย
...อู่ว๊าวๆ อื่อ...ว๊าว...ง๊าวๆๆๆ ....เอ่อ..เว๊ย...
แม่ : "อะไรราฟ...ทำหกแล้วยังมาร้อง โธ่เว๊ยๆ อีกเรอะ" 
แม่เล่า แล้วก็หัวเราะ ตอนนั้นแม่เล่าขำๆ ไม่ได้คิดว่าเจ้าราฟมันจะรู้เรื่องอะไรหรอก
อ้วนมั้ย ฮ่าฮ่าฮ่า
เก๊กหล่อหน่อย
ปัจจุบันราฟย้ายบ้านไปอยู่กับเพื่อนของอิฉัน เนื่องจากอิฉันมีปัญหาสุขภาพ
เป็นโรคภูมิแพ้ต้องลดจำนวนแมวลง เราเจอกันบ้างเป็นครั้งคราว
บางทีอิฉันก็ไปบ้านเพื่อน บางทีเพื่อนก็พาราฟกลับมาเยี่ยมที่นี่
ถึงแม้การเป็นอยู่จะเปลี่ยนแปลงไปบ้าง แต่สิ่งที่ไม่เปลี่ยนเลยคือ
ราฟยังคงร้องเสียง อู่ง๊าวววว เหมือนเดิม 
กลมเป็นหมอนฟูๆเลย
